Cambodja

Als we naar Phnom Penh gaan bezoeken we het oorlogsmuseum, s-21 en the Killing Fields. Raar om deze drie "bezienswaardigheden" in een ademteug op te noemen. Vooral omdat deze erg veel indruk op me hebben gemaakt. Een beetje dubbel gevoel, omdat ik het raar vind dat toeristen gaan kijken naar het verschrikkelijke oorlogsverleden van een land. Het voelt voor mij een beetje als ramptoerisme.... s-21 is een voormalige school. Hier werden tijdens de Rode Kmer gevangenen gemarteld, vermoord en in veel te kleine hokjes opgesloten. Je ziet foto's van de gevangenen. Je ziet geen angst in hun ogen. Ze lijken al dood terwijl ze leven. Ik denk dat het leven in zo'n gevangenis ook niet leven mag heten.

Wat me het meeste trof was dat de gevangenis midden in Phnom Penh stond. Er omheen het gewone leven. Wat tijdens de tijd van de Rode Kmer natuurlijk niet gewoon was omdat iedereen naar het platteland vluchtte en tijdens Pol Pot naar het platte land moest. Het was verschrikkelijk om daar rond te lopen. De gruweldaden uit de oorlogstijd voelbaar in combinatie met het gelukkige reizigstertje dat daar onbezorgd kan rondlopen. Hoe gezegend ben je zonder trauma's? Mag je gewoon genieten tijdens dit leven zonder je af te vragen wat voor een verschrikkelijke dingen nog steeds gebeuren in deze wereld? De mensen die de gevangenen martelden en opsloten waren toch ook gewoon mensen? Hoe kan zoiets gebeuren? Allerlei gedachten vlogen door mijn hoofd. Mijn lijf voelde zwaar, mijn hoofd onwerkelijk... Verdrietig ook omdat verdrietig voelbaar was. Eenmaal buitengekomen werden we overrompeld door mijnslachtoffers. Zonder armen, benen en met verbrandde gezichten... Daarnaast honderd Tuc Tucs die ons ramptoeristen naar deze plek brachten. Net de twillight zone... Pffff en toen nog naar de Killing Fields. Een plek waar mensen werden afgeslacht en in massa graven gedumpd. Op veel plekken in Cambodja zijn Killing Fields gevonden, Phnom Penh is de bekenste. Er is ook een monument gemaakt dat gevuld is met menselijke schedels.....